به گزارش راکنا، فرشاد اوجانی فعال کارگری در این یادداشت می‌نویسد:

در شرایطی که تورم و افزایش مداوم هزینه‌های زندگی، فشار مضاعفی را بر خانوارهای بازنشسته تحمیل کرده است، موضوع حق مسکن و بن خواربار بیش از گذشته به یکی از مطالبات جدی جامعه بازنشستگان تبدیل شده است. هرچند افزایش مستمری‌ها می‌تواند بخشی از مشکلات معیشتی را کاهش دهد، اما تجربه سال‌های گذشته نشان داده است که بدون اصلاح و به‌روزرسانی مزایای جانبی، قدرت خرید بازنشستگان همچنان با روندی نزولی مواجه خواهد بود.

حق مسکن و بن خواربار را نباید صرفاً کمک‌هزینه‌هایی جانبی تلقی کرد. این مزایا بخشی از حقوق مکتسبه بازنشستگان هستند که فلسفه وجودی آنها حمایت از معیشت خانوار در برابر افزایش هزینه‌های ضروری زندگی است. امروز بخش عمده‌ای از درآمد بازنشستگان صرف تأمین مسکن، خوراک و سایر نیازهای اولیه می‌شود و طبیعی است که ثابت ماندن این مزایا با واقعیت‌های اقتصادی جامعه همخوانی نداشته باشد.

از سوی دیگر، فاصله قابل توجه میان حق مسکن و برخی مزایای پرداختی به کارگران شاغل و بازنشستگان، پرسش‌ها و دغدغه‌های فراوانی را در میان مستمری‌بگیران ایجاد کرده است.

بازنشستگان سال‌ها در چرخه تولید و توسعه کشور حضور داشته‌اند و انتظار دارند در دوران بازنشستگی نیز از حمایت‌های عادلانه و متناسب با شرایط اقتصادی برخوردار باشند.

واقعیت این است که حمایت از بازنشستگان تنها به افزایش مستمری محدود نمی‌شود. سیاست‌های حمایتی زمانی اثربخش خواهند بود که مجموعه دریافتی بازنشستگان، شامل مستمری و مزایای جانبی، بتواند پاسخگوی هزینه‌های واقعی زندگی باشد. در غیر این صورت، فاصله میان درآمد و هزینه‌ها همچنان افزایش یافته و معیشت این قشر بیش از پیش تحت تأثیر قرار خواهد گرفت.

انتظار می‌رود سازمان تأمین اجتماعی و هیأت دولت در تصمیم‌گیری‌های مربوط به حقوق و مزایای بازنشستگان، افزایش متناسب حق مسکن و بن خواربار را نیز مدنظر قرار دهند. تحقق این مطالبه قانونی می‌تواند گامی مؤثر در جهت حفظ قدرت خرید، ارتقای سطح رفاه و صیانت از کرامت بازنشستگان باشد؛ قشری که سال‌ها از عمر و توان خود را صرف پیشرفت و آبادانی کشور کرده‌اند و امروز شایسته حمایت‌های متناسب با شرایط اقتصادی جامعه هستند.