به گزارش راکنا، مطالعات تاریخی نشان می‌دهد کاربرد واژه‌ی «خلیج فارس» به دوران امپراتوری هخامنشی بازمی‌گردد؛ زمانی که این پهنه آبی به‌عنوان گذرگاه تجاری و دریایی تمدن ایران شناخته می‌شد. در آثار مورخ یونانی هرودوت و جغرافی‌دانان یونانی چون استرابو و بطلمیوس، همگی از دریایی موسوم بهPersicus Sinus «دریای پارسی» نام برده شده است؛ عبارتی که بعدها در ترجمه‌های لاتین و عربی به «بحر فارس» و سپس به «خلیج فارس» تغییر یافت.

در دوران اسلامی نیز، صدها منبع تاریخی از تمدن اسلامی تا ایران‌زمین، همین نام را تکرار کرده‌اند. جغرافی‌دانان برجسته‌ای چون ابن‌حوقل، مقدسی، یاقوت حموی و حتی نویسندگان متون جغرافیایی عثمانی و اروپایی در سده‌های میانه، هیچ‌گاه از واژه‌ای غیر از «خلیج فارس» استفاده نکرده‌اند.

از نظر مستندات بین‌المللی، سازمان‌های جهانی از جمله سازمان ملل متحد، یونسکو، و سازمان بین‌المللی هیدروگرافی (IHO)، در مجموعه اسناد رسمی خود، تنها نام «Persian Gulf» را به رسمیت شناخته‌اند.

در نشریه شماره ۳۲ سازمان بین‌المللی هیدروگرافی «سال ۱۹۵۳ و تأیید مجدد در ۲۰۰۶»، عنوان رسمی برای این پهنه آبی «Persian Gulf» درج شده است.

همچنین در نامه رسمی دبیرکل سازمان ملل متحد در سال ۱۹۹۴ میلادی، تمامی کشورها و رسانه‌ها موظف شدند از عنوان حقیقی و تاریخی خلیج فارس استفاده کنند.

در مقابل، کاربرد نام جعلی «خلیج عربی» پدیده‌ای سیاسی و جدید است که از دهه‌ی ۱۹۵۰ میلادی، با انگیزه‌های ایدئولوژیک و بدون پشتوانه‌ی تاریخی، در برخی منابع غیررسمی رواج داده شد.

بسیاری از دانشگاه‌ها و مؤسسات علمی مستقل جهان، از جمله انجمن جغرافیایی سلطنتی بریتانیا و دانشگاه آکسفورد، اصالت انحصاری نام «Persian Gulf» را در مطالعات خود تأیید کرده‌اند.

این مستندات تاریخی، جغرافیایی و حقوقی، گواهی روشن بر این واقعیت هستند که نام «خلیج فارس» نه‌تنها بخشی از میراث و فرهنگ ایران، بلکه جزئی از حافظهٔ تمدن جهانی است، نامی که در برابر هرگونه تحریف سیاسی، با پشتوانه قرن‌ها تاریخ و اجماع علمی، جاودانه و خدشه‌ناپذیر باقی خواهد ماند.