به گزارش راکنا، سارا دشتی روزنامه‌نگار در این یادداشت می‌نویسد:

صبح هنوز کاملاً از راه نرسیده است. مادری در یکی از محله‌های کرمانشاه، پیش از آنکه شهر از خواب بیدار شود، روز خود را آغاز می‌کند؛ آماده کردن صبحانه، فرستادن فرزندان به مدرسه، رسیدگی به سالمندان، خرید، نظافت خانه و دغدغه تأمین هزینه‌های زندگی. شب که فرا می‌رسد، سهم او از تمام این تلاش‌ها تنها خستگی است؛ خستگی‌ای که آرام‌آرام سلامت جسم و روانش را فرسوده می‌کند.

این تنها روایت یک زن نیست؛ روایت هزاران بانوی کرمانشاهی است که ستون خانواده‌اند، اما کمتر فرصتی برای اندیشیدن به سلامت خود دارند. آنان بیش از هر کس به نشاط، آرامش و تحرک نیازمندند، اما در میان مسئولیت‌های بی‌پایان زندگی، نخستین چیزی که از برنامه روزانه‌شان حذف می‌شود، ورزش است.

سال‌هاست که ورزش بانوان بیشتر از دریچه مدال و قهرمانی دیده می‌شود. هرگاه دختران کرمانشاهی بر سکوی افتخار می‌ایستند، از غیرت، استعداد و افتخارآفرینی آنان سخن گفته می‌شود، اما ورزش تنها به معنای کسب مدال نیست.

ورزش پیش از هر چیز، حق برخورداری از یک زندگی سالم است؛ حقی که باید برای همه زنان، از مادر خانه‌دار و کارمند گرفته تا معلم، پرستار، دانشجو و دختر نوجوان، فراهم باشد.

امروز با تغییر سبک زندگی، کاهش تحرک، افزایش فشارهای اقتصادی و اجتماعی و رشد بیماری‌های غیرواگیر، اهمیت فعالیت بدنی بیش از هر زمان دیگری آشکار شده است. پزشکان ورزش را یکی از مؤثرترین راهکارهای پیشگیری از بیماری‌های قلبی، دیابت، پوکی استخوان، افسردگی و بسیاری از اختلالات جسمی و روانی می‌دانند. بنابراین، هر ساعت ورزش، سرمایه‌گذاری برای سلامت خانواده و آینده جامعه است.

کرمانشاه با وجود پیشینه درخشان در ورزش قهرمانی، هنوز در توسعه ورزش همگانی بانوان با چالش‌های جدی روبه‌روست. بر اساس آمارهای رسمی، بیش از ۹۲ هزار ورزشکار سازمان‌یافته در استان فعالیت می‌کنند که حدود ۳۰ هزار نفر از آنان بانوان هستند. این آمار نشان می‌دهد زنان کرمانشاه علاقه و ظرفیت بالایی برای حضور در عرصه ورزش دارند، اما محدودیت فضاهای ورزشی، هزینه باشگاه‌ها، کمبود امکانات در برخی شهرستان‌ها و پایین بودن سرانه فضاهای اختصاصی بانوان، بسیاری از آنان را از این حق طبیعی محروم کرده است.

سلامت زنان موضوعی فردی نیست؛ شاخصی مهم برای سنجش توسعه هر جامعه است. مادری که فرصت ورزش و مراقبت از سلامت خود را ندارد، ناخواسته با فرسودگی جسمی و روانی روبه‌رو می‌شود و این فرسودگی دیر یا زود بر خانواده و جامعه نیز اثر می‌گذارد. از همین رو، توجه به ورزش بانوان نباید اقدامی مناسبتی یا شعاری باشد، بلکه باید به یکی از اولویت‌های سیاست‌گذاری در حوزه سلامت و توسعه استان تبدیل شود.

اگر توسعه را تنها با تعداد پروژه‌های عمرانی، بزرگراه‌ها یا کارخانه‌ها بسنجیم، تصویری ناقص از واقعیت ارائه کرده‌ایم. در ادبیات توسعه، کیفیت زندگی و سلامت شهروندان، به‌ویژه زنان، از مهم‌ترین شاخص‌های پیشرفت به شمار می‌رود. جامعه‌ای که زنان سالم، بانشاط و فعال داشته باشد، از سرمایه انسانی توانمندتری برخوردار خواهد بود و هزینه‌های درمان، آسیب‌های اجتماعی و کاهش بهره‌وری اقتصادی نیز در آن کمتر خواهد شد.

واقعیت این است که هنوز بسیاری از بانوان برای استفاده از سالن‌های ورزشی با محدودیت زمان و امکانات روبه‌رو هستند. در برخی شهرستان‌ها، فضاهای استاندارد پاسخگوی نیاز جمعیت نیست و در مناطق کم‌برخوردار، دختران و زنان همچنان از حداقل امکانات ورزشی بی‌بهره‌اند. این در حالی است که عدالت ورزشی ایجاب می‌کند محل زندگی، مانعی برای دسترسی به ورزش نباشد.

مشکل تنها کمبود سالن نیست. افزایش هزینه‌های باشگاه‌ها و فشارهای اقتصادی نیز باعث شده است بسیاری از خانواده‌ها، ورزش را از سبد هزینه‌های خود حذف کنند؛ تصمیمی که شاید در کوتاه‌مدت صرفه‌جویی به نظر برسد، اما در بلندمدت هزینه‌های سنگین‌تری را بر خانواده و نظام سلامت تحمیل خواهد کرد.

توسعه ورزش بانوان تنها وظیفه اداره‌کل ورزش و جوانان نیست. شهرداری‌ها، آموزش و پرورش، دانشگاه‌ها، رسانه‌ها، سازمان‌های مردم‌نهاد و حتی بخش خصوصی، هر یک سهمی در این مسیر دارند. ایجاد پارک‌های مناسب بانوان، توسعه مسیرهای پیاده‌روی، برگزاری برنامه‌های ورزشی رایگان در محلات، حمایت از خانواده‌های کم‌برخوردار و فرهنگ‌سازی درباره اهمیت ورزش، اقداماتی است که می‌تواند مشارکت زنان را افزایش دهد.

آنچه امروز بیش از هر چیز به آن نیاز داریم، تغییر نگاه است. ورزش بانوان نباید تنها در قالب مسابقات قهرمانی و کسب مدال تعریف شود. رسالت اصلی مدیریت ورزش، فراهم کردن امکان تحرک برای همه زنان، فارغ از سن، شغل، درآمد و محل سکونت است. زنی که هفته‌ای چند ساعت را به ورزش اختصاص می‌دهد، از مسئولیت‌های خود فاصله نگرفته، بلکه برای ایفای بهتر همان مسئولیت‌ها، بر سلامت خود سرمایه‌گذاری کرده است.

کرمانشاه ظرفیت آن را دارد که به الگویی موفق در توسعه ورزش بانوان تبدیل شود. زنان توانمند، مربیان شایسته و ورزشکاران پرافتخار این استان بزرگ‌ترین سرمایه آن هستند. آنچه بیش از هر چیز نیاز است، سیاست‌گذاری پایدار، توزیع عادلانه امکانات و باور به این حقیقت است که ورزش بانوان، هزینه نیست؛ سرمایه‌گذاری برای آینده استان است.

در نهایت باید گفت ورزش بانوان موضوعی فراتر از سالن، زمین و تجهیزات است؛ این مسئله با کرامت انسانی، عدالت اجتماعی و آینده کرمانشاه پیوند خورده است. هر بانویی که فرصت ورزش پیدا می‌کند، نه‌تنها از بیماری فاصله می‌گیرد، بلکه امید، نشاط، اعتمادبه‌نفس و آرامش بیشتری را به خانواده و جامعه منتقل می‌کند.

توسعه واقعی کرمانشاه از جایی آغاز می‌شود که زنان این سرزمین فرصت داشته باشند سالم‌تر زندگی کنند، باانگیزه‌تر حرکت کنند و با امید بیشتری آینده را بسازند. شاید فردا، معیار قضاوت درباره توسعه این استان، نه تعداد ساختمان‌ها و پروژه‌های عمرانی، بلکه پاسخی باشد که به این پرسش داده می‌شود: برای سلامت زنان کرمانشاه چه کرده‌ایم؟ اگر پاسخ این پرسش روشن و امیدوارکننده باشد، می‌توان گفت که کرمانشاه در مسیر توسعه‌ای گام برداشته است که انسان، و به‌ویژه زنان، در مرکز آن قرار دارند.

توسعه، از لحظه‌ای آغاز می‌شود که هیچ مادری برای حفظ سلامت خود، ناچار نباشد ورزش را قربانی مسئولیت‌های روزمره کند. کرمانشاه زمانی واقعاً توسعه‌یافته است که زنانش، نه فقط فرصت زندگی، بلکه فرصت سالم زندگی کردن داشته باشند.