به گزارش راکنا، در چهل و چهارمین سالروز آزادسازی خرمشهر، نگاه‌ها فراتر از بازخوانی عملیات غرورآفرین «بیت‌المقدس»، به سوی وضعیت امروزِ این شهر معطوف است. در حالی که سال‌ها از پایان جنگ می‌گذرد، مردم مقاوم خرمشهر همچنان در انتظار تحقق وعده‌های توسعه و رفع محرومیت‌های مزمنی هستند که سایه سنگین خود را بر «عروس کارون» افکنده است.

مقاومت؛ میراثی که در خرمشهر زنده است

وقتی از خرمشهر سخن می‌گوییم، از شهری حرف می‌زنیم که تندیس ایثار است. سوم خرداد ۱۳۶۱، تنها روز بازگشت خاک به وطن نبود، بلکه روزِ دمیدن روح امید در کالبد ملتی بود که با دست خالی در برابر متجاوز ایستاد. مردم خرمشهر در دوران محاصره و اشغال، با تمام وجود مقاومت کردند و پس از آزادسازی نیز، صبورانه سال‌ها سختی بازسازی را به جان خریدند. این «مقاومت» در لایه‌های هویتی مردم این شهر نهادینه شده است؛ آن‌ها که در برابر دشمن عقب‌نشینی نکردند، امروز نیز در برابر چالش‌های اقتصادی و کمبودهای زیرساختی با همان روحیه سر بلند ایستاده‌اند.

فاصله تا خرمشهرِ آرمانی

اما امروز، روایت خرمشهر، روایتی دوگانه است: افتخار به گذشته و گلایه از حال. خرمشهر با وجود برخورداری از ظرفیت‌های عظیم بندری، مرزهای آبی، کشاورزی و پتانسیل‌های ترانزیتی، همچنان با محرومیت دست‌وپنجه نرم می‌کند. مشکلاتی نظیر نوسانات کیفیت آب آشامیدنی، نرخ بالای بیکاری جوانان، عدم توسعه متوازن زیرساخت‌های شهری و فرسودگی برخی معابر، مسائلی است که مردم این شهر را آزار می‌دهد.

انتظار مردم خرمشهر امروز نه «کمک‌های مقطعی»، بلکه «رفع ساختاری محرومیت» است. آن‌ها می‌گویند شهری که با خون جوانان این مرز و بوم آزاد شد، نباید درگیر بروکراسی‌های اداری و بی‌توجهی‌ها باشد.

انتظاراتی که در چند محور اصلی خلاصه می‌شود:

۱. اشتغال‌زایی پایدار: با بهره‌گیری از مزیت‌های منطقه آزاد اروند و فعال‌سازی ظرفیت‌های بندری.

۲. توسعه زیرساخت‌های حیاتی: نوسازی شبکه آب و فاضلاب که مهم‌ترین دغدغه روزمره مردم است.

۳. تکریم جایگاه خرمشهر: نگاه ویژه به این شهر نه به عنوان یک منطقه «جنگ‌زده»، بلکه به عنوان «پیشانی توسعه» در جنوب غرب ایران.

سخن پایانی:

دیونِ بر زمین مانده..
آزادسازی خرمشهر تمام شد، اما «فتح خرمشهر» در عرصه خدمت‌رسانی و توسعه، هنوز ادامه دارد. اگر دیروز مقاومت در سنگر دفاع معنا می‌شد، امروز مقاومت در سنگرِ «کار و تلاش برای آبادانی» معنا می‌یابد.

مسئولان و متولیان امر باید بدانند که صبر مردم خرمشهر، نه از سرِ رضایت، بلکه از سرِ نجابت است. بهترین تجلیل از سوم خرداد، نه نصب بنر و برگزاری مراسم‌های نمادین، بلکه برداشتن گام‌های عملی برای زدودن غبار محرومیت از چهره این شهر است؛ شهری که شایسته است دوباره به عنوان «نگین آبادِ» ایران در کنار کارون بدرخشد.

یاد و خاطره شهدای عملیات بیت‌المقدس گرامی باد.