به گزارش راکنا، علی باباچاهی از چهره‌های تأثیرگذار شعر نو و جریان‌های نوگرای ادبیات فارسی بود که با آثار و دیدگاه‌های متفاوت خود، نقش مهمی در تحولات شعر معاصر ایفا کرد.

باباچاهی متولد شهرستان کنگان استان بوشهر بود و در طول دهه‌های فعالیت ادبی خود، مجموعه‌های متعددی در حوزه شعر و نقد ادبی منتشر کرد.

زبان متفاوت، تجربه‌گرایی و نگاه انتقادی او به ساختارهای سنتی شعر، از ویژگی‌های برجسته آثارش به شمار می‌رفت.

او همچنین سال‌ها در مطبوعات و محافل ادبی به آموزش و ترویج شعر نو پرداخت و شاگردان بسیاری را پرورش داد.

باباچاهی عصر روز دوشنبه چهارم اسفندماه ۱۴۰۴ در بیمارستانی در کرج به دلیل بیماری، درگذشت.

در بی تکیه گاهی، جهان و روشنایی‌های غمناک، از نسل آفتاب، صدای شن، از خاک‌مان آفتاب برمی‌آید، آوای دریامردان، منزل‌های دریا بی‌نشان است، نم‌نم بارانم، عقل عذابم می‌دهد ، قیافه‌ام که خیلی مشکوک است، رفته بودم به صید نهنگ، پیکاسو در آب‌های خلیج فارس، فقط از پریان دریایی زخم زبان نمی‌خورَد، هوش و حواس گُل شب بو برای من کافی‌ست، گُلِ بارانِ هزار روزه، دنیا اشتباه می‌کند، بیا گوش ماهی جمع کنیم، به شیوه خودشان عاشق می‌شوند، باغ انار از این طرف است، در غارهای پُر از نرگس، این کشتی پراسرار، اتاق بر آب راه می‌روم ، قشنگی دنیا به همین است، آدم‌ها در غروب اسم ندارند و آئورا و دیگران من، از مجموعه شعرهای او هستند.