به گزارش سرویس ورزشی راکنا، دیدار فولاد خوزستان و پرسپولیس در هفته هجدهم لیگ برتر، نمونه‌ای کلاسیک از تقابل «برنامه» با «واکنش» بود؛ جایی که فولاد حتی در شرایط سخت ده‌نفره، صاحب طرح، انسجام و ایده باقی ماند و پرسپولیس با وجود تغییر سیستم و افزایش نفرات هجومی، فاقد راه‌حل مشخص برای باز کردن دفاع حریف بود.

برتری فولاد از همان آغاز

فولاد بازی را جسورانه و با پرس فعال آغاز کرد و خیلی زود مزد این رویکرد را گرفت. گل اول روی یک کرنر تمرین‌شده به ثمر رسید؛ کرنری کوتاه، ارسال دقیق رزاق‌پور و ضربه احسان محروقی که نه‌تنها پیام نیازمند را غافلگیر کرد، بلکه نشان داد فولاد روی ضربات ایستگاهی برنامه دارد. در این صحنه، پرسپولیس در سازمان‌دهی دفاع منطقه‌ای دچار ناهماهنگی بود و کنعانی‌زادگان آفساید را پر کرد.

پس از این گل، فولاد عقب ننشست و با استفاده از تحرک محروقی و مزرعه، بارها خط دفاعی پرسپولیس را در موقعیت‌های انتقالی آزار داد؛ موقعیت‌هایی که اگر دقت بیشتری داشت، می‌توانست اختلاف را پیش از پایان نیمه اول افزایش دهد.

پرسپولیس؛ مالک توپ، بی‌اثر

پرسپولیس بعد از گل خورده، مالکیت توپ را در اختیار گرفت اما این مالکیت بیشتر افقی و کم‌ریسک بود. مصدومیت عالیشاه و ناآمادگی کامل اورونوف، عملاً خلاقیت کناره‌ها را از تیم اوسمار ویه‌را گرفت. سروش رفیعی و باکیچ در میانه میدان گردش توپ را انجام می‌دادند اما پاس عمقی مؤثر و حرکت بدون توپ کافی در یک‌سوم دفاعی فولاد دیده نمی‌شد.

نیمه دوم؛ تغییر سیستم، بدون تغییر کیفیت

اوسمار در نیمه دوم با تغییر به سیستم ۳-۴-۳ تلاش کرد عرض زمین را افزایش دهد، اما این تغییر بیش از آنکه ساختاری باشد، اسمی بود. فولاد با عقب‌نشینی هوشمندانه و فشرده‌سازی خطوط، پرسپولیس را به ارسال‌های بی‌هدف و شوت‌های کم‌خطر وادار کرد.

پنالتی دقیقه ۸۶ – که پس از بازبینی VAR اعلام شد – تنها روزنه پرسپولیس بود. ضربه علی علیپور اگرچه طلسم گل‌نزدن او را شکست، اما از نظر فنی چیزی به بازی پرسپولیس اضافه نکرد. نکته مهم اینجاست که حتی پس از گل تساوی و ده‌نفره بودن فولاد، پرسپولیس نتوانست بازی را کنترل کند.

شاهکار مطهری در وقت‌های تلف‌شده

برخلاف انتظار، این فولاد بود که در دقایق پایانی جسورتر بازی کرد. استفاده از ارسال‌های هدفمند رامین رضاییان و نفوذهای مزرعه و احمدزاده، نشان‌دهنده آمادگی ذهنی بالاتر فولاد بود.

گل دوم روی کرنر، حاصل برتری فولاد در نبردهای هوایی و تمرکز پایین مدافعان پرسپولیس بود و گل سوم، شاهکار فردی یوسف مزرعه؛ گلی که نماد فروپاشی ساختار دفاعی پرسپولیس در انتقال منفی بود.

فولاد با این برد نشان داد تیمی است که حتی با یک یار کمتر هم می‌تواند صاحب هویت تاکتیکی باشد؛ تیمی که خریدهای زمستانی‌اش دقیق انتخاب شده‌اند و بازیکنان سابق پرسپولیس، انگیزه‌ای دوچندان دارند.

در سوی مقابل، پرسپولیس بیش از هر زمان دیگری با بحران ایده در فاز تهاجمی روبه‌روست. سقوط به رده پنجم جدول زنگ خطری جدی برای تیمی است که هنوز نتوانسته بین مالکیت توپ و خلق موقعیت، تعادل برقرار کند.

این شب، شب فولاد بود؛ تیمی که با برنامه برد، نه با شانس.