به گزارش سرویس ورزشی راوی کار، سارا دشتی در این یادداشت نوشته است:

ورزشگاه ۱۵ هزار نفری پانزده خرداد کرمانشاه امروز بیش از آنکه یک مجموعه ورزشی باشد، به نماد آشکار بی‌عملی، سوءمدیریت و بی‌توجهی مسئولان ارشد استان تبدیل شده است. پروژه‌ای که از اوایل دهه ۸۰ کلید خورد و می‌توانست ظرف چند سال به یکی از مهم‌ترین زیرساخت‌های ورزشی غرب کشور بدل شود، پس از گذشت بیش از دو دهه، همچنان در وضعیت بلاتکلیف، فرسوده و غیراستاندارد رها شده است؛ وضعیتی که مسئولیت مستقیم آن متوجه استانداری کرمانشاه و نمایندگان استان در مجلس شورای اسلامی است.

از همان ابتدای اجرای این پروژه، ورزشگاه ۱۵ هزار نفری کرمانشاه گرفتار چرخه‌ای معیوب از وعده، توقف و رکود شد. نبود بودجه پایدار، بدقولی پیمانکاران، جانمایی اشتباه، ضعف نظارت و فقدان برنامه‌ریزی اصولی، سال‌ها این پروژه را زمین‌گیر کرد. با این حال، هیچ‌گاه شاهد پاسخ‌گویی شفاف از سوی مدیران ارشد استان و نمایندگان مجلس نبودیم. هر بار که موضوع به مطالبه رسانه‌ای و عمومی تبدیل شد، تنها به چند وعده تکراری و اظهارات کلی بسنده شد؛ وعده‌هایی که هرگز به اقدام عملی منجر نشد.

افتتاح ورزشگاه در بهمن ۱۳۹۳ نیز بیش از آنکه یک دستاورد واقعی باشد، به یک افتتاح نمایشی شباهت داشت. مجموعه‌ای که بدون زیرساخت بهره‌برداری، نگهداری و تأمین اعتبار پایدار افتتاح شد، خیلی زود به حال خود رها شد. توقف کامل بهره‌برداری، تخریب تدریجی چمن، از کار افتادن نورافکن‌ها، غیراستاندارد بودن دروازه‌ها، فرسودگی رختکن‌ها و سرویس‌های بهداشتی، همگی نتیجه مستقیم بی‌توجهی و رهاشدگی این پروژه بود.

برگزاری جشنواره اسب اصیل کرد در سال ۱۳۹۷ و تخریب چمن ورزشگاه، تنها یکی از نشانه‌های آشکار بی‌برنامگی مدیریتی بود؛ اتفاقی که به‌روشنی نشان داد این مجموعه حتی متولی مشخص و دلسوز هم ندارد.

اظهارات صریح رئیس هیأت فوتبال استان در دی‌ماه ۱۴۰۱ مبنی بر غیراستاندارد و خطرآفرین بودن زمین چمن و امکانات ورزشگاه، در واقع مهر تأییدی بر شکست مدیریت استان در حفظ یک سرمایه عمومی بود.

نکته تلخ‌تر آن است که در تمام این سال‌ها، استانداری کرمانشاه و نمایندگان استان بارها از تخصیص بودجه، پیگیری ملی و بازسازی اساسی ورزشگاه سخن گفته‌اند، اما خروجی این سخنان چیزی جز شعار نبوده است. اگر حتی بخشی از این وعده‌ها به مرحله اجرا می‌رسید، امروز ورزشگاه ۱۵ خرداد در چنین وضع اسفباری قرار نداشت. این حجم از تعلل و بی‌تفاوتی، دیگر قابل توجیه نیست.

واقعیت این است که اداره‌کل ورزش و جوانان استان، به‌تنهایی توان بازسازی اصولی این مجموعه را ندارد و این موضوع بارها اعلام شده است. پروژه‌ای با این وسعت، نیازمند ورود جدی استانداری، تعریف ردیف ملی، پیگیری مستمر نمایندگان و استفاده از ظرفیت بخش خصوصی است؛ اما آنچه در عمل دیده‌ایم، سکوت، انفعال و فقدان اراده جدی برای حل مسئله بوده است.

برای شهری نزدیک به یک میلیون نفر جمعیت، نداشتن یک استادیوم استاندارد، فقط یک ضعف ورزشی نیست، بلکه نشانه‌ای از عقب‌ماندگی در مدیریت توسعه شهری و بی‌توجهی به مطالبات جوانان است. ورزشگاه ۱۵ خرداد امروز به سندی زنده از فرصت‌های سوخته تبدیل شده؛ سندی که نشان می‌دهد چگونه یک پروژه ملی، قربانی بی‌مسئولیتی و بی‌تفاوتی مدیران و نمایندگانی شده است که باید پاسخ‌گو باشند.

ادامه این وضعیت، نه‌تنها قابل دفاع نیست، بلکه مستقیماً اعتماد عمومی را هدف قرار می‌دهد. اگر استانداری کرمانشاه و نمایندگان مجلس واقعاً خود را مدافع منافع مردم می‌دانند، باید از همین پروژه شروع کنند؛ در غیر این صورت، ورزشگاه ۱۵ هزار نفری پانزده خرداد همچنان نماد وعده‌هایی خواهد بود که هرگز به عمل نرسید و مدیریتی که هیچ قدم مؤثری برای کرمانشاه برنداشت.