به گزارش سرویس ورزشی راوی کار، شکست ۲ بر ۱ نوجوانان ایران مقابل هند در مرحله مقدماتی جام ملت‌های زیر ۱۷ سال آسیا، تنها یک باخت معمولی نبود؛ زنگ خطری بود برای ساختاری که سال‌هاست از هشدار نسبت به آن عبور کرده و اکنون در زمین مسابقه هزینه می‌دهد.

شاگردان ارمغان احمدی در ورزشگاه EKA آره‌نا بازی را امیدوارکننده آغاز کردند و با گل امیررضا ولی‌پور در دقیقه ۱۹ پیش افتادند. فرصت‌های متعدد برای تثبیت برتری می‌توانست نیمه اول را به سود ایران قفل کند، اما همان ضعف همیشگی «تمام‌کنندگی پایین و نبود تمرکز»، باعث شد چند موقعیت طلایی از دست برود.

در واپسین ثانیه‌های نیمه نخست، بی‌نظمی دفاعی و خطای بی‌مورد، به هندی‌ها پنالتی داد؛ فرصتی که کاپیتان دالالمون گانگته آن را به گل مساوی تبدیل کرد تا تیمی که باید مطمئن به رختکن می‌رفت، با شوک و ناامیدی نیمه را تمام کند.

نیمه دوم هم تفاوتی با نیمه اول نداشت. یک لحظه غفلت در دقیقه ۵۲ کافی بود تا گونلیبا از قلب دفاع ایران عبور کرده و گل دوم هند را ثبت کند.

پس از آن، فشار همه‌جانبه نوجوانان ایران روی دروازه میزبان ادامه یافت، اما کم‌دقتی در ضربات آخر و دفاع متراکم هند، راه هرگونه بازگشت را بست. تعویض‌های تهاجمی نیز نتوانستند جریان مسابقه را تغییر دهند و در نهایت ایران شکست تلخی را تجربه کرد؛ شکستی که نه به‌خاطر قدرت حریف، بلکه نتیجه ضعف‌هایی بود که مدت‌هاست درمان نشده‌اند.

این ناکامی بار دیگر روشن کرد که فوتبال پایه ایران از نبود برنامه‌ریزی، ضعف در آموزش بنیادی، و کمبود بازی‌های تدارکاتی مناسب رنج می‌برد.

هند، کشوری که تا یک دهه پیش در فوتبال نوجوانان آسیایی حرفی برای گفتن نداشت، امروز با ساختار منظم و سرمایه‌گذاری هدفمند، از ایران عبور می‌کند.

برای کشوری که خود را قطب فوتبال آسیا می‌داند، این نتایج تنها یک هشدار نیست؛ نشانه عقب‌ماندگی است. اگر نسل‌سازی جدی نشود، شکست در رده‌های پایه به‌زودی به رده‌های بالاتر نیز سرایت خواهد کرد و فاصله ایران با استانداردهای روز فوتبال آسیا از این هم بیشتر خواهد شد.