به گزارش سرویس ورزشی راوی کار، دربی ۱۰۶ تهران عصر جمعه از ساعت ۱۵:۳۰ در ورزشگاه امام خمینی اراک و در حضور بیش از ۸۶۰۰ تماشاگر برگزار شد؛ مسابقه‌ای که قرار بود ویترین پرزرق‌وبرق لیگ ایران باشد، اما در عمل بیش از هر چیز ضعف تصمیم‌گیری، کم‌دقتی مهاجمان و سایه سنگین ترس از باخت را به نمایش گذاشت.

از ابتدای بازی، پرسپولیس با حملات اوستون اورونوف و موقعیت‌های متعدد دروازه استقلال را تهدید کرد، درحالی‌که واکنش‌های آنتونیو آدان اجازه گشایش دروازه‌اش را نداد.

استقلال نیز پس از گذشت دقایقی خودش را پیدا کرد و در چند صحنه جدی با درخشش پیام نیازمند روبه‌رو شد؛ درخششی که شاید مهم‌ترین دلیل ثبت نتیجه بدون گل بود.

اما آنچه در نیمه اول و سپس نیمه دوم به چشم آمد، نه هیجان صرف، بلکه ناکارآمدی مهاجمان و نبود خلاقیت تاکتیکی بود؛ تیم‌هایی که برای خرید ستاره‌ها، میلیاردها تومان هزینه کرده‌اند، اما هنوز نشانی از «کیفیت واقعی» و «گل‌سازی حرفه‌ای» در آنها دیده نمی‌شود.

آیا این بازی در حد هزینه‌ها بود؟

در نیمه دوم نیز داستان همان بود: موقعیت‌هایی که با بی‌دقتی مهاجمان استقلال (سحرخیزان، قلی‌زاده) و نیز ضربات نامطمئن بازیکنان پرسپولیس (بیفوما و محمدی) هدر رفتند. نتیجه صفر-صفر نه فقط روی تابلو، بلکه در ارزش‌گذاری فنی این دو تیم نیز رقم خورد؛ مسابقه‌ای پر از استرس و سرعت، اما کم‌کیفیت از نظر محصول نهایی.

با نگاه به هزینه‌های هنگفت در خطوط حمله، خرید بازیکنان خارجی با قراردادهای بالا و حضور دروازه‌بان‌هایی با دستمزدهای قابل توجه، انتظار طبیعی این بود که در ویترین بزرگ فوتبال ایران ـ یعنی دربی ـ حداقل یک «گل» دیده شود. اما در پایان، تنها چیزی که به نمایش گذاشته شد، «ترس از ریسک»، «فقدان خلاقیت» و اتکای بیش از حد به درخشش دروازه‌بان‌ها بود.

نتیجه‌گیری؛ ویترین پرهزینه، بی‌خروجی

دربی ۱۰۶ با اینکه پرهیجان بود و گاهی نفس‌ها را در سینه‌ها حبس کرد، اما از منظر فنی و کیفیت خروجی، ارزش پول‌های خرج شده را نداشت؛ دو تیمی که در ظاهر مدرن می‌شوند و ستاره‌های خارجی به خدمت می‌گیرند، اما هنوز در بزرگ‌ترین بازی فصل، حرفی برای گفتن در «گلزنی» و «نوآوری تاکتیکی» ندارند.

دربی تهران، صفر-صفر؛ نه فقط در نتیجه، بلکه در کیفیت پایان یافت.

ذوالفقار شریعت